Դավանության սկզբնաղբյուրները

• Վարող ՝ Տ. Մեսրոպ քհն. Արամյան

Հայ ժողովրդական էպոսը Հովհաննես Թումանյանի մշակմամբ

Ընթերցումներ Եկեղեցու հայրերի գործերից:

Սբ Հակոբ Մծբնա հայրապետ, Հովիվների մասին, Ճառ Ժ

Առաքյալի հորդորը՝ աստվածպաշտության մեջ հարատևելու։ Համբերությունը բխում է ճշմարիտ քրիստոնեական հույսից։ Պողոս առաքյալի սիրո և նվիրվածության հայտնումը թեսաղոնիկացիներին։

• Վարող ՝ Տ. Մեսրոպ քհն. Արամյան

Աստվածաշունչ և վարք սրբոց

Իմաստ. Ե 1-8, Բրք. Գ 31 - Դ 4, Հռոմ. Ը 28-39, Յովհ. Ժ 11-16

Այս օպերան գրվել է Բավարիայի և  Պֆալցի կուրֆյուրստ Կառլ Թեոդորի պատվերով։ Իդոմենեոսի մասին հին հունական առասպելի թեմայով նախկինում արդեն օպերա գրվել էր։ 1712 թվականին  Փարիզում ներկայացվել էր հայտնի կոմպոզիտոր Անդրե Կամպրայի համանուն օպերան՝ հինգ գործողությամբ։ Լիբրետոյի հեղինակը բանաստեղծ և թատերագիր Անտուան Դանշենն էր։ Նրա լիբրետոն հարուստ էր ողբերգական իրադարձություններով և ավարտվում էր արյունահեղ հանգուցալուծմամբ։ Զալցբուրգի քահանաներից Աբբա Ջամբատտիստա Վարեսկոն այդ լիբրետոյի տեքստը ֆրանսերենից թարգմանում է իտալերենի և համապատասխանեցնում օպերա-սերիայի առանձնահատկություններին։ Այս տարբերակում օպերան արդեն բաղկացած էր 3 գործողությունից և ուներ երջանիկ ավարտ։
«Իդոմենեոսը» հանդիսատեսին առաջին անգամ ներկայացվել է 1781 թվականի  հունվարի 29-ին Մյունխենի ազգային թատրոնում։